Gdzie kończy się wszechświat?

Myślę, więc jestem - powiedział niegdyś Kartezjusz i zapewne się spodziewał, że jego słynna sentencja przetrwa po wiek wieków. O święta naiwności! Wystarczyło kilkaset lat, by zdanie kompletnie się zdezaktualizowało. W XXI wieku obowiązuje hasło "mam konto na Facebooku, więc jestem". A ponieważ ja ewidentnie ciągle istnieję, to wniosek z tego taki, że tam właśnie mam konto. A skoro mam konto, to i założyłam stronę blogową, by stało się jasne, że blog "O obrotach..." również nadal istnieje. Stronę znajdziemy o tutaj. Można więc mnie teraz lubić bądź nie lubić. Lepiej lubić. Nie, nie, to nie groźba! Jako zadzieciona samica potrafię być zdeterminowana, jednak nie względem fanów, he he :) Po prostu wtedy od razu będziecie wiedzieć, czy znowu coś udało mi się spłodzić, przy czym nie mam tu na myśli jednostek z gatunku homo sapiens.

Ad rem. Patrzyta sobie w te gwiazdy i patrzyta i zastanawiata się pewnikiem, gdzie to wszystko się kończy. Czy te gwiazdy to tak hen, hen, czy też raczej istnieje jakieś miejsce, które możemy określić peryferiami Wszechświata.

Ano istnieje. A skąd wiemy, gdzie te rogatki? Ano z przesunięcia ku czerwieni wiemy. A cóż to za przesunięcie i czy na pewno nie chodzi tutaj o poglądy lewicowe, ha? Ano nie chodzi. Każdy obiekt we Wszechświecie ma swoje widmo. Widmo to, jakby je ująć bardzo lamersko, z grubsza przypomina tęczę. Ma więc swój niebieski koniec i koniec czerwony. Różnie to z tą ilością czerwonego i niebieskiego jest. Jeśli przeważa to drugie, to znaczy, że obiekt przybliża się ku nam i tak jest na przykład z Mgławicą w Andromedzie, czyli przepiękną galaktyką, która zasuwa przez czasoprzestrzeń prosto na nas i przyszłe pokolenia będą uczestniczyć w spektakularnym bum. Jeśli przeważa czerwone, to obiekt się od nas oddala. Jeśli czerwonego jest bardzo dużo, to znaczy, że już jest bardzo daleko. A skoro jest bardzo daleko, to porusza się bardzo szybko.

I w końcu dochodzimy do granicy. Granica Wszechświata jest tam, gdzie obiekty poruszają się z prędkością światła (Wszechświat się w końcu cały czas rozszerza), albowiem nic nie jest w stanie poruszać się szybciej. Żaden z obserwowanych przez nas obiektów tak szybko nie zapieprza, ale to nie oznacza, że taki nie istnieje. Winne są raczej nasze ograniczone możliwości sprzętowe.

Najdalszymi znanymi obiektami są kwazary.

Jeden z kwazarów. Źródło

Kwazary to pierwotne galaktyki, których centrum stanowi gigantyczna czarna dziura. Bardzo żarłoczna. Dziura tak żre intensywnie, że powoduje, że materia opadająca na nią (duuuuużo materii) rozgrzewa się, przybiera postać plazmy i emituje potężne promieniowanie. Tak potężne, że my jesteśmy je w stanie zauważyć z odległości miliardów lat świetlnych. Najdalszym znanym kwazarem jest obiekt odkryty w 2007 roku mrugający do nas z odległości prawie 13 mld lat świetlnych. Ponieważ przyjmuje się, że niewiele wcześniej powstał ten cały świecący bajzel (13,6 mld lat temu), musi to oznaczać, że kwazar znajduje się na absolutnych rubieżach.

Czy odkryjemy coś jeszcze dalszego? Myślę, że jest to tylko kwestią czasu. I pieniędzy. Bo badania wymagają kasy. I szczęścia. Dlatego trzymam kciuki za Koreę Południową i Północną, żeby nie skoczyły sobie do gardeł. Bo jak skoczą i ktoś ten głupi przycisk jednak przyciśnie, to...